Η ημέρα της Γης γιατί υπάρχει;

Κάθε χρόνο 22 Απριλίου γιορτάζουμε την Ημέρα της Γης. 

Όταν πρωτοάκουσα για αυτήν ήμουν στο γυμνάσιο και είχα ενθουσιαστεί γιατί ήταν η πρώτη φορά που έμαθα για μια συλλογική προσπάθεια να «βοηθήσουμε την Γη», όπως έλεγε το σλόγκαν «σβήνοντας τα φώτα για μία ώρα». Παρόλο που ήθελα να βοηθήσω πιο ενεργά γιατί ήδη από το δημοτικό είχα ενημερωθεί σε γενικές γραμμές για την κατάσταση δεν ήξερα τι να κάνω – είχα, μάλιστα, αναρτήσει και μια δημοσίευση με δύο συμμαθητές μου σε ένα μπλογκ τότε. Δυστυχώς, τώρα δεν είμαι σίγουρος γιατί το κάνω.

Στο γυμνάσιο, η πρώτη μου σκέψη ήταν και αυτή που υλοποιήσαμε με μερικούς φίλους: «Αφού δεν το ήξερα εγώ, θα υπάρχουν και πολλοί άλλοι που δεν το ξέρουν.». Έτσι, φτιάξαμε και τυπώσαμε φυλλάδια με ένα κείμενο που θύμιζε την ανάγκη για την Ημέρα της Γης και καλούσε όποιον το διάβαζε να κλείσει κάθε ηλεκτρική συσκευή στο σπίτι του για μία ώρα εκείνη την ημέρα. Αυτά τα δίναμε σε περαστικούς στο Παλαιό Φάληρο και σε καταστηματάρχες για να τα κολλήσουν στις βιτρίνες τους και πολλοί δέχτηκαν. Ποτέ δεν μάθαμε αν ο κόσμος που είδε τα φυλλάδια έκλεισε τις συσκευές 20:00 με 21:00 εκείνη την μέρα αλλά εμείς το κάναμε.

Ήδη από τότε απορούσαμε γιατί δεν φαινόταν μεγάλη προθυμία συμμετοχής από τον κόσμο αλλά ούτε μεγάλη ενημέρωση από τα μέσα, με μια ερώτηση να μας παραξενεύει: «Γιατί  μόνο μια ώρα και γιατί μόνο σήμερα;». Αν ήταν τόσο απλό για εμάς να καταλάβουμε πως αυτό δεν αρκούσε, οι άλλοι γιατί δεν το καταλάβαιναν; Αφού, μάλιστα, θα έκαναν και οικονομία. Δυστυχώς, ακόμα και σήμερα αυτές τις ερωτήσεις δεν τις έχω απαντήσει ολοκληρωτικά.

Αυτό που δεν έχω δει σήμερα, που τα μέσα επικοινωνίας και ενημέρωσης σε ατομικό επίπεδο είναι συνέχεια στα χέρια μας, είναι η ενεργή συμμετοχή των παιδιών σε μικρές δράσεις υπέρ της διάδοσης μηνυμάτων όπως αυτό της Ημέρας της Γης. Αντίθετα, αυτό που έχω δει είναι μια «τρομολαγνεία», κυρίως από την τηλεόραση, η οποία καταφέρνει μόνο να αναστατώσει και να βομβαρδίσει με δραματικές εικόνες τους τηλεθεατές ώστε αυτές να έρχονται σε αντίθεση με τις υπέροχες εικόνες που έχουν τα διαφημιστικά διαλλείματα. Πράγμα που εντείνει την ανάγκη δημιουργίας επίσημων ανιδιοτελών φορέων περιβαλλοντικής ενημέρωσης. Μέχρι τότε, όμως, προσωπικά θα ήθελα να δω δράσεις και μηνύματα που δεν αρκούνται σε ένα αυτοκόλλητο του Instagram με μια υδρόγειο σε σχήμα καρδιάς. Θα ήθελα να δω καθηγητές που δεν ξεχνούν το ρόλο τους και καθοδηγούν τα παιδιά και τους δίνουν αμερόληπτα μέσα ενημέρωσης για το περιβάλλον, πολίτες που προσπαθούν να βελτιστοποιήσουν την ενεργειακή τους κατανάλωση – και συνεπώς να μειώσουν τα έξοδα τους- και κυβερνήσεις που πράττουν με γνώμονα την περιβαλλοντική προστασία και την «πράσινη οικονομία». Δεν νομίζω ότι ζητάω πολλά, γιατί στο κάτω κάτω η Ημέρα της Γης είναι ανούσια.

Η απορία που είχαμε από τότε ήταν λογική και είναι λογική. Το τότε σλόγκαν την γιορτής αυτής αν και απλό δίνει ένα μεγάλο άλλοθι σε όσους δεν κάνουν όσα ζήτησα πριν. Αφού τηρούν την μια ώρα χωρίς ρεύμα γιατί να χρειάζεται να κάνουν κάτι άλλο; Για αυτό τώρα ίσως ένα καλό σλόγκαν να ήταν «Μία ώρα δεν αρκεί».