Άνθρωποι, σχοινιά και αποσαθρωμένες σχέσεις

 Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι τις ανθρώπινες σχέσεις - ό,τι κι αν είναι αυτές, ερωτικές, συζυγικές, φιλικές, εργασιακές κλπ - από το πώς φτιάχνονται ως το πώς διαλύονται. Για πολλά χρόνια πίστευα πως υπάρχουν τυποποιημένοι λόγοι που οδηγούν στην δημιουργία μιας σχέσης και τυποποιημένες λύσεις που εφαρμόζονται όταν αυτές παύουν να λειτουργούν. Αυτή την διαπίστωση δεν μπορώ να πω πως την έχω καταρρίψει ακόμα αλλά σίγουρα την έχω κάνει λίγο πιο "ελαστική".

Αν κοιτάξουμε λίγο την μουσική βιομηχανία μπορούμε εύκολα να δούμε ένα βασικό είδος το οποίο θα είναι ευχάριστο για πολλούς και θα το ακολουθούν οι περισσότεροι. Την mainstream μουσική. Σαν ένα ποτάμι με πολλές διακλαδώσεις, η μουσική έχει ένα κύριο σώμα με μεγάλη ροή και ποικίλα μικρότερα τμήματα ροής. Με τον ίδιο τρόπο άρχισα να σκέφτομαι και τις σχέσεις. Σαν να έχουν ένα κύριο σώμα, μια βάση πάνω στην οποία οι περισσότερες σχέσεις δημιουργούνται και αυτές με την σειρά τους να φτιάχνουν μια ροή από ανθρώπινες σχέσεις που έχουν παρόμοια εξέλιξη, παρόμοια προβλήματα που συνήθως επιδέχονται παρόμοιες λύσεις. Για παράδειγμα μια ροή σκέφτομαι πως θα ήταν οι σχέσεις που γίνονται στο σχολείο και "φαίνεται" ότι θα κρατήσουν χρόνια. Ενώ ένα κοινό πρόβλημα που έχουν πολλές είναι η απιστία η οποία μπορεί να εμφανίζεται σε διάφορες ροές του φανταστικού ποταμού. Φυσικά, με αυτή την  εικόνα δεν μπορεί να διακρίνει κανείς τις παρεκλίσεις που μπορεί να ξεχωρίζουν μια συγκεκριμένη σχέση από την μάζα.

Σκεφτόμενος αυτά δεν άργησα να οδηγηθώ σε μια πιο συγκεκριμένη απεικόνιση - και πού αλλού θα πήγαινε το μυαλό μου;- σε αυτή των επανενώσεων μετά από ρίξη. Αν ένας γάμος για παράδειγμα είναι σαν ένα σχοινί και η ένωση δύο ανθρώπων μέσα στα χρόνια αναπαρίσταται από τους δεσμούς των ινών μέσα στο σχοινί ή ακόμα και της ίδιας της συνέχειας του υλικού, τότε τα προβλήματα θα ήταν μικρά κοψίματα ή μικρές κλωστές που ξεπετάγονται από το κυρίως σχοινί. Το φαντστικό σχοινί έχει και μια βασική ιδιότητα, την αυτό-ίαση. Δηλαδή, αν ένα κόψιμο είναι αρκετά μικρό με τον χρόνο μπορεί να θεραπευτεί, αν δημιουργηθεί σχοινί εκ νέου, και ο γάμος να είναι όπως πριν. Η ιδιότητά του αυτή, όμως, είναι αργή θέλει χρόνο για να δράσει και από μόνη της αρκεί μονάχα για μικρά ζητήματα και κλωστές. Όταν έρχεται η ρίξη και το σχοίνι κόβεται, τι γίνεται;

Είτε το σχοινί κοπεί από κάτι εξωτερικό. είτε σπάσει επειδή οι ίνες του έγιναν εντελώς ανελαστικές και σκληρές ή ακόμα και αν σαπίσει επειδή η ουσία του με τον χρόνο χάλασε, η αυτοίαση είναι αμελητέα.  Στην πρώτη περίπτωση, μπορείς να κρατήσεις λίγο κομμένο σπάγγο στα χέρια σου ώστε να τον ενώσεις και για να τα καταφέρεις θα κάνεις ένα κόμπο ή θα πάρεις μια αυτοκόλλητη ταινία για να κολλήσεις τα δύο κομμάτια. Αν, αφού τον κολλήσεις,  ασκήσεις λίγη πίεση παραπάνω θα δεις ότι η ταινία θα ξεκολλήσει από το ένα τμήμα ή ότι ο κόμπος θα μπορεί να λυθεί, κάνοντας το νέο σχοινί -την σχέση μετά την ρίξη δηλαδή- πολύ πιο ευαίσθητο σε πιέσεις και εντάσεις. Κάπως έτσι σκέφτομαι την θεραπεία μιας σχέσης μετά από παρέμβαση τρίτου προσώπου σε αυτή, όπως στην απιστία. 

Στην δεύτερη περίπτωση, αν ένα κάπως φθαρμένο σχοινί υποστεί αρκετή πίεση και σπάσει θα δεις κακοκομμένες κλωστές να πετάγονται, άλλες μικρές άλλες μεγάλες, πράγμα που κάνει την επανένωση των δύο σχισμένων τμημάτων δύσκολη. Αν υπάρξει κάποιο γεγονός, όπως ένα μεμονωμένο επεισόδιο βίας, σε μια σχέση φαντάζομαι ότι το σπάσιμο γίνεται τόσο άσχημο που είναι πρακτικά ανεπανόρθωτο και αν γίνει θα πρέπει να καθαριστούν οι κλωστές, τα κομμάτια που δημιούργησαν την αρχική σχέση, και να εφαρμοστεί κάποια μέθοδος από αυτές της πρώτης περίπτωσης. Να τονίσω κιολας ότι αυτές θα μπορούσαν να είναι αποτελεσματικές μόνο με προσοχή, χωρίς να υπάρξουν νέες εντάσεις και κοψίματα στα επουλώμενα σχοινιά ώστε η αυτοίαση να προλάβει να λειτουργήσει. Η τρίτη περίπτωση, η πιο βαθειά, αφορά στα προβλήματα των σχέσεων που πηγάζουν από την φθορά των ίδιων των σχοινιών, από την εξέλιξη των δομικών τους λίθων που αποσυντίθενται και με το πέσασμα του χρόνου αλλοιώνεται η φύση τους. Αφορά δηλαδή τις αξίες, τα πιστεύω, την λογική, τις προτεραιότητες και ακόμα και τα σώματα των μελών της σχέσης και την αποσάθρωσή τους. Είναι αυτό που νιώθεις  σε μια στιγμή και ρωτάς τον εαυτό σου "που είναι ο άνθρωπος που αγάπησα;". Σε αυτό το στάδιο μπορεί εύκολα κάποιος να φτάσει όταν ο άνθρωπος που αγάπησε δεν ήταν αυτός που είχε απέναντι του αλλά μια εξιδανικευμένη ή πλαστή εικόνα του, είτε αυτή φτιάχτηκε από προσωπική αφέλεια ή από επιτηδευμένη παραπλάνηση του έτερου ήμισι.

Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν είμαι ο ειδικός ή ο κατάλληλος να μιλήσω για τις διάφορες ανθρώπινες σχέσεις αλλά μου άρεσε η δημιουργικότητα της φαντασίας μου σε ένα τέτοιο θέμα. Οι εικόνες που έπλασε το μυαλό μου ταιριάζουν ακριβώς στο πώς βλέπω τις σχέσεις στις οποίες μπαίνω και έχω ειλικρινή απορία να δω πώς εσείς τις βλέπετε. Σας ταίριαξε η παρομοίωση με το σχοινί ή έχετε τελείως διαφορετικό τρόπο σκέψης και κρίσης;